MAP INTEGRATIEPROJECT MECHELEN 30 MEI 2017

MAP INTEGRATIEPROJECT MECHELEN 30 MEI 2017

MAP

MAP=AMI

A = Art:  Alles wat met kunst te maken heeft intrigeert en inspireert me uitermate.

M = Music:  Alles is muziek en alle muziek tracht ik te integreren in mijn projecten.

I = Investigation:  Al mijn projecten en mijn lesgeven zijn één grote zoektocht naar de kracht en schoonheid van muziek.

MAP is een integratieproject waarbij verschillende lagen van de bevolking via kunst een stad exploreren. Alle participanten hebben hun eigen focus en werkwijze. In een toonmoment worden alle resultaten gebundeld. Door deze communicatie via kunst krijgen alle deelnemers een ander beeld van hun stad en ontstaan er interessante contacten tussen de verschillende bevolkingsgroepen.

Steeds neem ik iedereen mee in een spel en betovering van klanken, in combinatie met nieuwe en bestaande composities. Der bestaande composities komen uit alle muziekgenres. Tijdens mijn projecten breng ik professionele kunstenaars in contact met muzikanten in opleiding en vele niet-muzikanten. Dit zijn deelnemers die weinig of nooit muziek beoefend hebben.

Al deze niveaus combineer ik tot één muzikaal verhaal of muzikale sculptuur. Deze installaties kunnen dan verder uitgroeien tot een voorstelling of een act in gelijk welke omgeving. Synergie tussen muziek en de andere kunsten is een evidentie.

De muzikanten in opleiding zijn tieners en volwassenen die les bij me volgen in het ‘labo nieuwe muziek’ aan de Muziekacademie van Lier of studenten/jong-professionelen van het Conservatorium van Antwerpen.

De ‘niet-muzikanten’ komen uit alle lagen van de bevolking. De jongeren zijn in vele gevallen lagere-schoolleerlingen of leerlingen uit het ASO. Maar ook leraren in opleiding zijn sterk aanwezig in mijn constructies.

Hiernaast laat ik mensen uit de kansarme gemeenschap participeren: mensen die door omstandigheden aan de kantlijn van de maatschappij beland zijn( De mensen van Ons Gedacht uit Lier zijn zo een vast ensemble geworden).

Bij de niet-muzikanten reken ik ook de gevangenen en psychiatrische patiënten waarmee ik reeds verschillende projecten opzette (Jail House Rock , IN/OUT, PI – Soms ontdek je dan ook wat een verborgen talent er achter de tralies zit).

Naast deze beschadigde en in vele gevallen ontredderde bevolking zet ik ook projecten op met firma’s. ( oa AMI 2010, met al de managers van Avery Denisson).

De grote vluchtelingenstroom maakt dat ik de laatste 2 jaar ook meermaals vluchtelingen liet deelnemen: In de kansarme gemeenschap van Lier zijn verschillende vluchtelingen geïntegreerd en tijdens de benefietvoorstelling van PI, januari dit jaar liet ik een 15-tal immigranten aan de voorstelling deelnemen.

Steeds neem ik iedereen mee als een performer. Ik ga op zoek bij iedereen naar de artiest en het kind: creativiteit en spel gaan hand in hand. Vanuit de mogelijkheden in de groep die zich aanbiedt begin ik te bouwen en te puzzelen tot een constructie zonder regels of afbakeningen. Het wordt een soort ‘free music’, niettegenstaande er steeds bestaande/welomlijnde composities in verwerkt kunnen worden.

Het mooie en erg frappante is dat al deze diverse bevolkingsgroepen, welke leeftijd ze ook hebben, steeds mee gaan in de betovering van klank. In een minimum van tijd gaat iedereen mee ‘spelen’. Zo wordt elke participant via de magie van muziek perceptief en sensitief en de gesprekken die hierop volgen zijn uitermate boeiend.

De samenwerking tussen de vele participanten realiseert een netwerk dat via kunst communicatie brengt tussen de verschillende werelden.

Deze werkwijze kan tot de Community Art gerekend worden.

Community music activities do more than pursue musical excellence and innovation; they can contribute to the development of economic regeneration and can enhance the quality of life for communities”— Dr Lee Higgings, in ‘Community Music in Theory and Practice’, ed OUP.

We leven niet in een tijdperk van veranderingen maar we leven in een verandering van tijdperk”— Jan Rotmans, cyberfilosoof

In deze tijd in beweging is het zeer interessant om alle lagen van de bevolking met elkaar te verbinden via kunst. Kunst kan geen problemen in de wereld oplossen maar het kan wel iedereen perceptief en sensitief maken. Hierdoor kunnen gesprekken ontstaan die anders niet mogelijk zouden zijn.

Het is opmerkelijk hoe beschadigde mensen na enkele sessies opnieuw durven te praten en vertrouwen krijgen in zichzelf. Maar ook ‘gewone’ mensen zie je ter plekke groeien tijdens de projecten.

Dirk Proost